چرا آمریکا پس از ۳۷ سال راضی به پرداخت بدهی قبلی خود به ایران شد؟

برگی از دفتر خاطرات جان کری؛

وزیر خارجه اسبق آمریکا دلیل پرداخت ۱.۷ میلیارد دلار پول از سوی واشنگتن برای تسویه بدهی قدیمی خود به ایران را توضیح داد.

به گزارش گروه بین‌الملل باشگاه خبرنگاران جوان، وزیر خارجه اسبق آمریکا در بخشی از کتاب خاطراتش که به تازگی آن را منتشر کرده، به موضوع پرداخت ۱.۷ میلیارد دلار پول به ایران در سال ۲۰۱۶ پرداخته و توضیحاتی را درباره دلیل تصمیم دولت باراک اوباما برای تسویه بدهی قدیمی آمریکا به ایران ارائه کرده است.

جان کری در فصل هجده این کتاب که به موضوع مذاکرات هسته‌ای با ایران اختصاص دارد، اعتراف کرده است که مبلغ ۱.۷ میلیارد دلاری که آمریکا تقریبا ۳ سال پیش برای حل یک مناقشه حقوقی قدیمی به ایران پرداخت کرد، حدود یک پنجم مبلغی بوده که آمریکا ممکن بوده به موجب حکم دادگاه مجبور به پرداخت آن به ایران شود.

وی در کتاب خود ضمن شرح داستان بدهی ۴۰۰ میلیون دلاری آمریکا به ایران در دهه ۱۹۷۰ میلادی (قبل از پیروزی انقلاب اسلامی)، به موضوع شکایت ایران از آمریکا در دادگاه بین‌المللی لاهه و درخواست تهران از این دادگاه برای دریافت ۱۰ میلیارد دلار غرامت به همراه سود و بازگرداندن اصلِ بدهی اشاره کرده و نوشته است: ایران شکایت حقوق محکمی را در دادگاه تنظیم کرده بود و دادگاه ممکن بود ایالات متحده را به پرداخت مبلغ سنگینی به ایران مجبور کند اما دولت اوباما با پرداخت حدود یک پنجم پول مورد مطالبه‌ی ایران، این مناقشه حقوقی را حل و فصل کرد.

وزیر خارجه اسبق آمریکا در ادامه گفته است که مبلغ ۱.۷ بر اساس وجوه ایران در حساب وزارت خزانه‌داری آمریکا و میزان سودی که در این مدت به آن تعلق می‌گرفته، محاسبه شده و تصریح کرده است که با وجود آنکه ۱.۷ میلیارد دلار رقم هنگفتی است اما در مقابل ۱۰ میلیارد دلار [که مورد مطالبه ایران بوده] مبلغ چندان زیادی به حساب نمی‌آید.

تصویری از کتاب خاطرات جان کری

گفتنی است مبلغ ۱.۷ میلیارد دلار بخشی از بدهی دولت آمریکا به ایران بابت لغو یک قرارداد تسلیحاتی در دهه ۱۹۷۰ میلادی است که مبلغ اصلی آن ۴۰۰ میلیون دلار بود. دولت آمریکا پس از آنکه به دنبال پیروزی انقلاب اسلامی ایران این مبلغ را به مدت ۳۷ سال بلوکه کرده بود، سرانجام پس از امضای برجام موافقت کرد اصل این مبلغ را به همراه ۱.۳ میلیارد دلار تحت عنوان سود بانکی به ایران پرداخت کند.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا از زمان ورود به کاخ سفید، بدون اشاره به اینکه این پول از ابتدا متعلق به ایران بوده است، بارها دولت اوباما را متهم کرده است که برای آزادی چند شهروند آمریکایی، ۱.۷ میلیارد دلار از جیب مالیات‌دهندگان آمریکایی به ایران باج داده است.

مسی بهتر است یا رونالدو ؟

نظر کارلوس توز ستاره اسبق تیم ملی آرزانتین و 2 باشگاه منچستر یونایتد و یوونتوس در مورد :

تفاوت مسی و رونالدو

من با رونالدو در منچستر بازی کرده‌ام، هیچکس مانند او تلاش نمی‌کند.

او همیشه زودتر از سایر بازیکنان راهی تمرین می شد و حتی بعضی مواقع دیرتر از همه هم تمرین را ترک می کرد.

او حتی بعد از تمرینات گروهی، به صورت شخصی به تمرینات خود ادامه می داد و من تا امروز در فوتبال حرفه ای ندیده ام چنین بازیکنی را.

من هیچ وقت مسی را در سالن بدنسازی ندیدم. هیچ وقت ندیدم برای استپ کردن توپ و یا دیگر کارهای تکنیکی تمرین کند. استعداد او غریزی است. البته دیدم که برای زدن ضربات آزاد تمرین کند. قبلا ضربه آزاد نمی زد اما الان اکثر ضرباتش گل می شوند. این به خاطر تمریناتش است.

رونالدو اما همیشه پس از تمرین به سالن بدنسازی می رفت. او همیشه زودتر از همه سر تمرین حاضر می شد. او می خواهد در همه چیز بهترین باشد. مثلا قرار تمرین ساعت ۹ صبح آغاز شود و من ساعت ۸ به محل تمرین می رسیدم و می دیدم که رونالدو زودتر از من آمده است. حتی اگر ساعت ۷:۳۰ هم می رسیدم باز رونالدو آنجا بود. یک بار تصمیم گرفتم از او جلو بزنم و تصمیم گرفتم ساعت ۶ به تمرین بروم اما این بار هم رونالدو زودتر از من آمده بود!

منابع : 90tv.ir و juventus.ir

با تلخیص

۲۵ سال از اولین بازی دل‌پیرو برای یوونتوس گذشت؛ ظهور افسانه ای به نام آلکس

وبسایت رسمی برنامه نود - ۲۵ سال پیش در چنین روزی آلکس دل پیرو نخستین بازی خود را برای یوونتوس انجام داد.

به گزارش وبسایت نود، آلساندرو دل‌پیرو اسطوره باشگاه یوونتوس و فوتبال ایتالیا بیست و پنجمین سالگرد نخستین بازی خود را برای یوونتوس جشن می‌گیرد.

دل‌پیرو که در سال ۱۹۹۳ از پادوا به یوونتوس آمده بود، اولین بازی خود را برای تیم بزرگسالان در روز ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۳ انجام داد؛ او در بازی مقابل فوجیا به میدان آمد و در ۱۵ دقیقه آخر مسابقه بازی کرد. یک هفته بعد، او باز هم به صورت تعویضی به میدان رفت و این بار موفق شد دروازه رجیانا را باز کند. 

دل پیرو درباره خاطرات خود از ان روزها به گاتزتا دلواسپورت می‌گوید:

جیووانی تراپاتونی (سرمربی وقت یوونتوس) قبل از ورود به زمین به من گفت: بچه، برو توی زمین. توصیه من این است؛ توپ را نگه دار و سعی کن از حریف خطا بگیری.

ان صحنه بسیار زیبا بود. هفته بعد حتی بهتر هم شد، چرا که در تورین از روی نیمکت بلند شدم و در مقابل رجیانا گلزنی کردم.

درخشش آله تمام شدنی نبود، چرا که او در نخستین بازی ثابت خود برای یوونتوس موفق شد در برابر پارما هت‌تریک کند. 

دل پیرو ۱۹ فصل در یوونتوس بازی کرد و انبوهی از رکوردها را با پیراهن این تیم به جای گذاشت؛ با ۷۰۵ بازی، بیشترین تعداد بازی در تاریخ یوونتوس، با ۴۷۸ بازی، بیشترین بازی یک بازیکن برای یوونتوس در سری آ، با ۵۱۳ بازی، بیشترین بازی یک بازیکن برای یوونتوس در رقابت های لیگ (سری آ و بی)، با ۸ بازی، بیشترین بازی یک بازیکن برای یوونتوس در رقابت های سوپرکاپ ایتالیا. با ۲۹۰ گل، برترین گلزن تاریخ باشگاه یوونتوس (۱۸۶ گل در جریان بازی، ۶۲ گل از روی نقطه پنالتی و ۴۲ گل از روی ضربات ایستگاهی).

دل‌پیرو در مجموع ۴۸۳۶۳ دقیقه برای یووه بازی کرده که این دومین رکورد یک بازیکن از نظر دقایق بازی در تاریخ یوونتوس است. هم چنین ۱۳۵ گل او برای یوونتوس، تاثیر مستقیم در امتیازگیری برای یوونتوس داشته اند که این نیز یک رکورد بی سابقه در تاریخ بیانکونری محسوب می‌شود. آلکس با گل کردن ۵۰ پنالتی، سومین پنالتی زن برتر تاریخ سری آ محسوب می‌شود و با ۲۲ گل از روی ضربات ایستگاهی، تنها سینیشا میهایلوویچ و آندره آ پیرلو را در سری آ بالاتر از خود می‌بیند.

دل‌پیرو در طول این ۱۹ سال با یوونتوس به ۶ قهزمانی سری آ، یک قهرمانی سری بی، یک قهرمانی کوپا ایتالیا، ۴ قهرمانی سوپرکاپ ایتالیا، یک قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا (فصل ۹۶-۱۹۹۵)، یک سوپرکاپ اروپا، یک جام بین قاره ای و یک قهرمانی در جام اینترتوتو دست یافت. 

بعد از سقوط یوونتوس به سری بی در سال ۲۰۰۶، دل‌پیرو در یووه ماند و با زدن ۲۰ گل و کسب عنوان آقای گلی، نقش مهمی در بازگشت زودهنگام باشگاه به سری آ داشت. او در فصل بعد هم با زدن ۲۱ گل مجددا اقای گل شد تا برای اولین و آخرین بار طعم آقای گلی در سری آ را بچشد. این آقای گلی باعث شد او برترین بازیکن سال ۲۰۰۸ سری آ ایتالیا شناخته شود که دومین جایزه او بعد از سال ۱۹۹۸ محسوب می‌شد.

اما در بین این همه افتخار و لحظات خاص، آلکس خود کدام یک را برمی‌گزیند؟ شنیدن صحبت های وی جالب است:

وقتی به قهرمانی لیگ قهرمانان در سال ۱۹۹۶ فکر می‌کنم، ذهن من لحظات خاطره انگیز زندگی‌ام را تداعی می‌کند. نه تنها آن لحظات جادویی در المپیکوی رم، بلکه کل فصل یک تجربه عالی بود. لذت آن با جام جهانی متفاوت است، چرا که در جام جهانی همه بر روی یک ماه متمرکزند و شما در نوعی حباب زندگی می‌کنید.

لیگ قهرمانان یک مسیر طولانی است که ما در آن سال با غلبه بر تمامی مشکلات آن را به خوبی پیمودیم. برای هوداران یوونتوس، آن سال رستگاری بود. ما بالاخره بهترین تیم اروپا شده بودیم. برای خود من هم آن فصل، به نوعی معرفی من به دنیای فوتبال بود.

به مناسبت نخستین بازی الکس با پیراهن یووه

با شماره 16 یوونتوسی شد و با شماره 10 بانوی پیر را ترک کرد، روزی که بیانکونری شد در ترکیب بانوی پیر ستارگان بزرگی حضور داشتند، ستارگانی نظیر روبرتو باجو، مهره ای که دنیای توپ گرد را در آن سال ها در تسخیر خود قرار داده بود. اما روزی که رفت کمتر جانشینی برای او وجود داشت. اسطوره ای دوست داشتنی که سال ها برای یووه بازی کرد و هدف اش تنها وفاداری به بانوی پیربود، الساندرو دل پیرو، که امروز مصادف با نخستین حضور بیانکونری اش در فصل 1993 با پیراهن یوونتوس است.

روزی که با خنده به یووه پیوست هرگز از آنچه پیش روی او بود خبر نداشت، نمی دانست که چه می شود و در آینده تبدیل به چه مهره ارزشمند و دوست داشتنی ای برای این تیم بزرگ ایتالیایی خواهد شد. اما به خوبی از خواسته خود مطلع بود، ازهمان کودکی تا بزرگسالی هدفی روشن داشت، او  فقط می خواست فوتبال بازی کند و به فوتبالیست بزرگی تبدیل شود و در کنار این ورزش به رویاهایی که در سر داشت دست یابد.

با توپ بزرگ شد، با پوستر پلاتینی و با رویاهایش؛ و در ادامه تبدیل به فوتبالیست خوش تکنیکی شد و اهسته اهسته نگاه ها را متوجه خود کرد و یوونتوسی ها در یک چشم به هم زدن او را مال خود کردند.حالا او یک مهره بیانکونری ست، چیز زیادی از آینده ای که خواهد داشت نمی دانست، اما به خوبی می دانست به تیمی که دوست داشت پیوسته و حالا می تواند بیشتر از قبل به الگوی دوران کودکی اش نزدیک شود. باید خود را بهتر نشان می داد، ستاره های بزرگی هم تیمی اش بودند، بزرگانی که هرگز فکر نمی کردند این جوان 18 ساله روزی همه آنان را کنار زند.

مدتی گذشت او را همراه سایر بزرگان یووه به محل عکس برداری می برند، پیراهن سیاه و سفید یوونتوس را به او می دهند و او پس از مراسم عکس برداری به بهترین نحوه ممکن پیراهن بیانکونری با دقت خاص تا و مرتب می کند و در کشوی ویژه پیراهن ها می گذارد، کسی به دقت او این کار را انجام نداده، حتی کسی این پیراهن ها را پس از عکس گرفتن تا نکرده، اما او می داند که این پیراهن چه ارزشی دارد و به خوبی می خواهد از این پیراهن دوست داشتنی محافظت کند.

با همین شماره 16 یک فصل در کنار باجو بازی کرد و در همان یک فصل با تمرین و البته استعداد عجیبی که داشت ثابت کرد آینده ای درخشان در انتظار اوست؛ باجو در پایان فصل 94‐95 از یووه رفت و سران بانوی پیر تصمیم گرفتند پشت پیراهن شمار «ده» باشگاه شان نام جوان خوش آتیه ای را حک کنند که در دو فصل حضورش رضایت مجموعه و تیفوسی هایش را به خوبی جلب کرده بود.

فصل 95‐96 با شماره «دهی» الساندرو دل پیرو آغاز شد، فصلی که راه تبدیل شدن او به ستاره ای دوست داشتنی و خوش تکنیک شروع شد و تا پایان ادامه داشت، او شایسته بهترین ها بود، از اولین گل تا اخرین گل بیانکونری اش. الکسی که با خنده آمد و با شماره دهی همراه با اشک رفت.

منبع : juventus.ir

فرگوسن:در مورد دل پیرو حماقت کردم

هر چند که او نیازی به تایید و یا تمجدید ندارد و بیش از این برای سال های متوالی در دنیای توپ گرد شایستگی، وفاداری و ارزش بی حد و اندازه خود را به هواداران و دوستداران خود و یووه در داخل و خارج از میدان رقابت ثابت کرده، اما با این حال زمانی که نام اش مطرح میشود همچنان ستایش ها در خصوص او شنیده میشود.

سر الکس فرگوسن، مربی بزرگ و صاحب نام و سبک دنیای فوتبال در خصوص الساندرو دل پیرو، اسطوره بیانکونری می گوید:

دل پیرو، تنها بازیکنی ست که در مورش حماقت کردم و نتوانستم مربی او باشم. به یاد دارم بعد از مصاف منچستریونایتد و یوونتوس در لیگ قهرمانان، رایان گیگز و گری نویل به سراغ من امدند و از من از خواستند که او را برای منچستر جذب کنیم، او شایستگی های زیادی داشت و مرا به تحسین وا می داشت، من فکر کردم و گفتم باید هر بازیکنی مانند الکس دل پیرو باشد را جذب کنیم، بازیکنی مانند او برای پیروز شدن و رسیدن به هر افتخاری برای دهه ها کافی ست. مذاکرات و صحبت هایم با مدیران یووه و مدیر برنامه های این پسر شروع شد اما صحبت شخصی من با الکس حتی به کلمات اولیه هم نرسید، او قبل از اینکه حرف ها و پیشنهاد مرا گوش کند به من گفت: یوونتوس بهترین تیم است و او در این تیم بسیار راحت و راضی ست و هرگز نمی تواند به رنگ و پیراهن بیانکونری خیانت کند. با احترام به منچستر صحبت می کرد اما یووه در قلب او جا داشت، واقعا حیف، هرگز کسی مانند او را ندیدم، یک قهرمان واقعی در داخل و خارج از زمین بازی، در روزی که ایتالیا قهرمان جهان شد نیز او را دیدم، در ان سال رئال مادرید نیز به دنبال جذب الکس بود، این بار هم تصمیم گرفتم مستقیم با او حرف بزنم.، به او گفتم: ببین الکس من می خواهم تو را در یونایتد داشته باشم، تو ستاره تیم خواهی بود و در کنار یکدیگر می توانیم همه جام را برنده شویم. به رئال گوش نده و بیا در یونایتد.

او خندید و گفت:

مستر، شما می دانید که هیچ چیز نسبت به سال های گذشته تغییر نکرده، یوونتوس در حال حاضر در شرایط سختی قرار گرفته و دچار مشکل شده، این وظیفه من است که به یووه کمک کنم. نمی توانم یک ترسو و خائن باشم. من فهمیدن که صحبت در این باره با دل پیرو بی فایده است، از او خداحافظی کردم. در سال 2008 در یک بازی دوستانه او را دوباره دیدم، او به سمت من امد و مرا در اغوش گرفت، انگلیسی به خوبی صحبت نمی کرد اما متوجه می شدم او توضیح می داد که برای چه پیشنهاد مرا رد کرد، دستم را روی شانه الکس گذاشتم و به او با اطمینان گفتم...: تو می خواستی یووه را نجات ندهی، این کار را انجام دادی، این تنها چیزی ست که ارزش دارد.

سر فرگوسن در پایان می گوید:

همیشه در پاسخ به کسانی که از من سوال می کنند، بازیکنی که همیشه علاقه به داشتن اش در تیم ات داشتی و هرگز نتوانستی مربی او باشی، کیست؟ پاسخ می دهم: الکس دل پیرو.

منبع : juventus.ir