سریال به سوی جنوب جزو آن دسته از مجموعههای تلویزیونی خارجی است که در زمان پخش اول آن طرفداران زیادی پیدا کرد و همین استقبال باعث شدهاست تا پس از گذشت چند سال شاهد پخش مجدد آن باشیم.
در سالهایی که حضور سریالهای پلیسی آلمانی، اتریشی و فرانسوی در تلویزیون ما بهطور چشمگیری افزایش پیدا کرده بودند، یک سریال کانادایی به نام به سوی جنوب توجه خیلیها را به خود جلب کرد. این بار خبری از کمیسرها و کارآگاههای کلاسیکی نبود که همگی کت و شلوار پوشیده و خیلی منظم و باادب و بامتانت دنبال سارق، قاتل و کلاهبردار میگشتند بلکه 2 مامور پلیس به نامهای بنتون فریزر و ری وکیو وجود داشتند که هرکدام شخصیت و ویژگیهای منحصربهفرد و جدیدی داشتند.
ری ماموری شلخته، بیانضباط و پرادعا اما دوستداشتنی و جذاب است که البته در بسیاری از امور مثل تیراندازی و رانندگی و البته پرحرفی مهارت ویژهای دارد و در کنار او فریزر، ماموری بلندمرتبه از کشور کاناداست که کاملا برعکس او انسانی منظم، باادب، باهوش و صبور است. در حقیقت هر دو اخلاقیاتی دارند که در ماموریتها و قسمتهای مختلف این سریال به کمکشان میآید و به نوعی مکمل یکدیگر هستند. همین نکته کافی است تا باور کنیم این سریال یکی از بهترین شخصیتپردازیهای سریالهای پلیسی را در زمان خودش داشته است. همین که از میان تعداد زیاد سریالهای پلیسی که در جهان ساخته میشوند سریالی اینچنینی تولید شود که شخصیتهای پلیسش دوستداشتنی باشند و تماشاگر به آنها و رفتار و شخصیتشان علاقهمند شود، یعنی سریالی متفاوت و البته موفق؛ در حالی است که بیشتر سریالهایی با مضامین و داستانهای پلیسی و جنایی معمولا کاراکترهایی عبوس و خشک دارند که فقط قابلیت دارند تماشاگر را با خود همراه کنند، اما هیچگونه جذابیتی ندارند و اگر در انتهای هر قسمت موفق به رمزگشایی از پرونده پلیسی یا جناییشان نشوند امکان ندارد تماشاگر برایشان وقت بگذارد. اما شخصیتپردازی این دو پلیس بهگونهای است تماشاگر نه فقط به خاطر پایانهای خوش و موفقیتآمیزشان بلکه در طول هر داستان جذب آنها میشود. البته طنز ظریفی که در داستانها تزریق شده است نیز در این جذابیت نقش مهمی دارد.
فیلمنامه این اثر، مهمترین دلیل موفقیتش است. سریال در کنار شخصیتپردازی خوب و جذاب، داستانهای متفاوت و غیرکلیشهای نیز دارد. لوکیشنها و فضاسازی نیز از آن دهکدهها، خرابهها و کارخانههای متروکه سریالهای آلمانی فاصله گرفته و داستانهایش را وسط کلانشهرها برده و همین تنوع بصری نیز یکی دیگر از دلایل جذابیت این سریال به شمار میآید.
تکرار اینگونه سریالها در ساعاتی که الزامی برای پخش آثار جدید و روز وجود ندارد نهتنها ایرادی ندارد که حس و حال خوبی هم به تماشاگرانی که در گذشته این آثار را میدیدهاند، میدهد. البته در صورتی که این سریالها مانند همین سریال به سوی جنوب جزو آثار خاطره انگیز باشند.
حسین گودرزی
منبع : http://www1.jamejamonline.ir/